Kategoriler
Mutsuzluk Senfonisi - Talha Öztürk

Yaşam

Yüzü gülerken hayalleri ağlayana denir insan. Koştuğu karmaşıklıklar onu boğduğunda nefes alışlarını hisseder. Hayatın üstüne geldiği her an yaşamaya daha da sarılır. Ama durup konuşmaya başlarsa ne gücü kalır ne de kuvveti. Onu koruyup kollayan kanatlarını indiriverir gönül yaralarını sarmaya gelince iş. Yapamayacağı işin altına girdiğinde korkmadan yürür ezileceğini bile bile. Kaçıp kurtarmak ister yolun sonunda vicdanı onu ölüme terk ederken. Ufak bir yara üstüne binalar inşa eder zamanla. İzlemekle yetinir onları insan. Kırmaya da kırılmaya da mecali kalmaz. Öylesine ölümünün geleceği günü bekler. Savaşmaya yorgun düşse de ölüme koşmayı istemek bile yaşadığını hissettirir son çare olarak. Belki bir gün yaşamayı göze almak için geri döner ölümünü kiraladığı o katile. Ayaklarına kapanıp yaşamını bağışlaması için yalvarır. Onda bıraktığı ilk yarayı geri almasını ister. Ne kadar çabalasa da ölen geri gelmiyor. Yaşamayanlar için ölüm bazen tehdit bile olmuyor.

Bir cevap yazın