Kategoriler
Mutsuzluk Senfonisi - Talha Öztürk

Yalnızlık

Yalnızlar kulübüne bir sandalye atmış, öylesine müdavimi olduğum yerde bir hayat sürüyorum. Son demini yaşadığımı hissederken başlarda yalnızlığımın, artık fark ettiğim şey yalnızlığımın beni yaşadığı. Bir kaba sığmadan özgür bir nehir gibi hissettiğim anlara inat, “Küçük bir kapta bir ömür sürmüşüm.” dediğim anlar da boğuyor beni ara sıra.
Kaybettiğim günlere inat, kaybettiğim gül yapraklarıyla çiziyorum yolumu. Ne sen kaldın bana yalnızlığımdan, ne de sana layık bir yalnızlık yaşadım.

Bir cevap yazın