Kategoriler
Mutsuzluk Senfonisi - Talha Öztürk

Ürperti

Gecenin bir yarısı açıp bir şiir dinliyorum. Aklıma normalde düştüğünden bir farklı düşüyorsun şiirlerle buluşunca hislerim. Şenleniyor gülüşünün hayaliyle de olsa kıvrılmamaya yemin etmiş dudaklarımın kenarları bile. Durup bazen de keder doluyor içim. Yokluğunun bir türlü bitmeyişi bir ateş gibi çöküyor tam da kalbimin üstüne. Öyle bir ateş ki bu, gönülde çıkan yangının üstünden alamaz hırsını hiçbir su birikintisi. Soğuk hissettiren yangın görülmüş müdür ki şimdiye dek? Özletme diye biten konuşmanın can yakan ürpertileri bunlar şimdi.
Sana yazdığım ve her sayfasına nakış nakış işlendiğin defteri kendi ellerinle yaktın. Hiç bitmesin umuduyla başladığım hayatın, her geçen günün sonunda bitmesi umuduyla koyuyorum kafamı yastığa. Umutsuzluk ülkesinde ilham kaynağı gibi sürdürüyorum sürdüremediğim yaşamımı. Bitmesin diye başlanan hikayenin son cümlesindeki acılarla birlikte kaçınılmaz son noktası olarak girdin hayatıma. Bitirmek istediğim her olay baştan başa tekrar hissediliyor hayatımda.

Bir cevap yazın